Timeline

Saturday, 2 February 2013

Ons huurhuisie

Baie van my vriende het al gevra hoe ons so gou 'n huis gekry het en van julle het ook al genoem dat ons gelukkig is om so gou 'n huis te kon kry.  Wel, hier is die storie oor ons huurhuis .....

In Oktober 2011 het ek en Sarel 'n "relocation specialist" gesien wat ons in Sydney Noordelike voorstede rondgeneem het. Dit kos redelik baie om van so 'n diens gebruik te maak, maar op die langer duur is dit elke sent werd. Sy het ons na vele woonbuurte geneem en ons al die voor en nadele van die verskillende plekke vertel.

Nie net wys sy mens rond nie, maar sy gee handige voorstelle oor hoe om die trek aan te pak, watter winkels om die beste pryse te kry en baie meer advies. Sy het ook ons na verskillende skole geneem om te sien hoe die skole hier lyk en werk.  Sy gee 'n ongelooflike "behoefte spesifieke" diens. 

Die voordeel om van so 'n diens gebruik te maak is dat mens basies van die begin af die regte omgewing vir jou kies. Baie mense trek in omgewings in waar hul vriende / familie vir hulle sê dit "nice" is of waar die ander Suid-Afrikaners uithang, maar dit is dalk nie jou persoonlike keuse nie.  Elke mens het mos sy eie behoeftes en voorkeure!!!??

In elk geval, ons relocation spcialist, Trish (ook 'n expat van SA), het ons baie mooi gehelp en ons het op 'n paar area's besluit waarmee ons gelukkig en gemaklik voel. 

In April 2012 het ons die kinders mos almal gebring om hul "entry stamp" te kry.  In daardie tyd het ons ook vir Megan na 'n hoërskool toer geneem.  Ons wou Megan 'n geleentheid gee om te sien hoe die skole in Australia lyk. Trish het weer-eens ingespring en ons gehelp en die toer vir ons by Killarney Heights High School gereël.  Dit was een van die woonbuurte / skole waarin ons belang gestel het.

Megan het haar toer vreeslik geniet en haar hart op die skool verloor.  Sy was vreeslik opgewonde om na daardie spesifieke skool te gaan. 

Ons het in Oktober laas jaar begin huis soek in die voergebied van die skool, maar huur huise is BAIE skaars in die gebied.  Gevolglik het ons toe weer vir Trish gevra om uit te help.  Sy het rondgery van huurhuis na huurhuis en ons het so oor die internet met haar gekommunikeer oor die huise waarin ons belang stel en sy het ook via die internet vir ons laat weet wat beskikbaar is.  Siende dat sy ook 'n verkoopsagent is, ken sy natuurlik die mark ongelooflik goed en sy het presies geweet hoe om namens ons met die agtente te onderhandel.

Na 'n misluke aansoek op 'n baie mooi huis was ons werklik onseker of ons 'n huis gaan kry.  Die ander probleem was dat ons vroeg Januarie hier aangekom het en dit is vakansie tyd! Die agente werk nie, so dan is die kans nog minder om 'n huis te kry.

Gelukkig het Trish toe vir ons hierdie huis uit die bloute gekry einde November. Ons het ons aansoek via die internet ingedien en voila!!! Die huis is ons s'n .... maar die catch ... ons moes van Desember af huur.  Dus betaal ons al 'n maand aan die huis voordat ons kon intrek ... maar dit is alles die geld en moeite werd. Trish het vir ons tuindienste en swembad dienste gereel om die huis netjies te hou terwyl ons nog in SA was.  Wow, sy het werklik so baie vir ons gedoen 

Ons is mal oor die huis en die omgewing. Ons is loopafstand van die skole en naby al die nodige winkels.

Hier is 'n paar fotos van ons huisie....
Voorkant van huis


Hoofslaapkamer

Sitkamer

Eetkamer / informele sitkamer

Kombuis


My nuwe yskas!!!

 
Swembad

Patio area

Slaapkamer

Nog 'n slaapkamer
 
(En so "kamp" ons met die nodigste goedjies in die huis!!!)


Dus, as ek dit kan voorstel, iendien julle Sydney se kant toe wil kom, gesels gerus met Trish.  Sy verrig wonderwerke!!!

Besoek haar by:
http://www.simplysydney.com.au/

Friday, 1 February 2013

Om te groet ....

Om te groet is beslis die aakligste deel van ons hele emigrasie proses. 

Ek het eerstens vir die meisies 'n farewell partytjie gereël vroeg in Desember.  Ons het hul beste maats genooi.  Ek dink dit is belangrik dat hulle ook geleentheid gegee was om vaarwel te kon sê.

Kinders en hul beste maats
 
 

Eetgoed en tafel versierings

"Afrika" cupcakes

Elke kind het 'n koala beertjie gekry om huis toe te neem
 

Ek het 'n plek bespreek waar ons 'n groot farewell vir al ons vriende en familie gehou het.  Siende dat dit ons vroeg in Januarie sou vlieg en dat Kersfees tyd so ongemaklike tyd is, het ons besluit om al die vriende en familie op een slag te sien en kans te kry om te groet.  Daar was net eenvoudig nie tyd vir een-een kuiers en braai nie so hierdie was die maklikste uitweg.

Ons het lekker gekuier, gebraai en saamgehuil toe ons gegroet het.

Ons gesin 
Die tafel versierings

Sarel

Aus en SA Cupcakes

Ekke (Chantel)

Megan


Ons het ook vir Neré en Cara se paterne oupa en ouma grootjie gaan groet.

Oupa en Ouma Loots saam met Neré en Cara

Elke groet sessie met vriende, familie en ons diere het in trane opgeëindig!!!  Ek kan dit nie in woorde beskryf hoe moeilik die GROOT GROET is nie.  Dit is werklik die moeilikste deel van die trek!

'n Ander Ontydige Totsiens

Net voor ons Kaapstad toe gegaan het vir ons vakansie, het ons die kat  (Twinkie) en ons 2 hondjies by my ouers gelos.  Die kat het daar gebly, maar na die vakansie het ons die hondjies terug saam ons huis toe geneem.  Twinkie het goed aangepas en het gelukkig gelyk by my ma'le en haar nuwe huis. Op oujaarsdag het my ouers na die midernag diens by kerk gegaan en toe hulle terug kom sien hulle dat Twinkie erg seergekry het na 'n vermoedelike baklei sessie met 'n rondloper kat.  Hulle het die kat toe na die naase nood veearts geneem en daar verneem ons toe dat 'n operasie om die kat te help baie duur is en dat daar geen waarborge is op 'n suksesvolle herstel na die tyd nie. 

3 ure in die nuwe jaar het ons toe besluit om haar maar uit te laat sit. Ai, ek moes daardie nuus aan my liewe Neré vertel toe sy wakker word.  Sy het die kat soos haar eie kind groot gemaak en die kat was haar lewe.  Twinkie het elke aand op haar eie teddie op Neré se bed geslaap.  Siende dat Neré ADHD het, was die kat geweldig terapueties vir haar.  Dit was 'n groot hartseer.  Gelukkig verstaan sy en alhoewel sy nog vreeslik hartseer is, is sy baie volwasse oor die dood van haar geliefde katjie.

Rus in vrede Twinkie



 


Om totsiens te sê aan die hondjies, twee Jack Russels (Xina en Penny) was net so moeilik.  Hulle is deel van die gesin.
Ons is in 'n proses om hulle in Australia te kry, maar dit is 'n storie vir 'n ander keer ... so heel moonlik kan ons die honde later vanjaar by ons hê.

Xina (8 jaar oud)
Penny (6 jaar oud)
 

En so lê hulle altyd by Pappa Sarel


Sarel en sy geliefde honde
 

Die laaste groet was vir ons huis (die huis wat ons liefdevol 'n paar jaar terug gebou het), die woonbuurt en my buurmaatjie wat ons so wonderlik die laaste paar dae gehelp het.  Toe is dit Lughawe toe.  Ek het nooit besef hoe emosioneel (en verlig) daardie trippie sou wees nie.   Dit was werklik moeilik. Maar terselfdertyd was ek verskriklik verlig dat ons uiteindelik die punt bereik het.

My ouers, suster en haar gesin en 'n goeie vriend Robert het ons by die lughawe kom groet.

Hier is 'n foto van ons net voor ons by  customs deur is:


Soos ek alreeds gesê het ... die groetery is beslis die moeilikste deel van die emigrasie, maar dit is net nog 'n stap wat jy moet neem vir die groter doel. 

Gelukkig het ons al meeste familie geskype en gebel en dit voel werklik nie so ver as mens gereeld kan bel en kan skype nie.  Dank die Vader vir moderne tegnologie!!!